Optics of Life

The shadow puppet show of life,

My lord watches through

Million pin-hole camera.

Where is lord supreme, I don't know.

What I feel is all light, characters and screen;

Are nothing but Supreme.

Thus shadows casted are lord's too.

For better reflection, for correct refraction

Not for dispersion and life full of interference.

Optics of life makes it quite interesting play.

If you believe the material, the particle

Or you enjoy the wave, the energy.

There is more yet not seen, 

Hidden behind our limitations

Treasures we find through putting right limits in our integration, differentiation.

Rhythm of life and equations are matched

Some harmony, some synchronicities.

Ohh all is just passing by 

Is what we feel and believe?

How about changing that itself

All stays here and yet disappears

Only from the screens.

Different screen, so many angles, distances to the light. 

Captured in zillion frames that one 

And same light. Seen as a million sight. 

Ohh my lord, where are you hidding and kidding with us through your pin hole camera. Or those forever young's double slits, like purusha and prakriti of sankhya.

Be our sakha and keep us connected to light. We are ready for flight as well as fight.

To soar higher in a vast sky and swim in the space.

To break and keep making fresh new perceptions, through SD/HD/UHD cam

Supreme define

Higher define

Universal High define

That's from where all came.

Journey continues both ways 

Towards the source of light

As well where light meets the screen.

And from there too into million eyes.

Grant o lord, May we all see 

What is seen by you.

Pic credit: Navyaa

Place: Ahmedabad 

કવિતા મોકલ

" કવિતા મોકલ ભાઈ." આવ્યો મિત્રનો સંદેશ.

લઈ ગયો મને વિતેલા સમયના કોઈ દેશ.

પરદેશી થઈ ગયેલો હું, ફરીથી ધર્યો મૈત્રી વેશ.

ભાર અને બંધન રૂપી લાગતાં સંબંધોના ઠેશ

વચ્ચે સદા વહેતો, આભાર અને પ્રેમ ન થતો લેશ,

એવો લાગ્યો મને કંઈક મિત્રતાનો અનોખો ભેશ.

"આભાર દોસ્ત", આને કૃતજ્ઞતા ના ગણીશ.

સદા મૈત્રી ભાવને ઝરણે, રહેલા યાદોમાં રહીશ.

જ્યારે પણ આપણે આવશું સામે, ભેટી ને મળીશ

ને નવી વાતો, જૂની યાદો એક બીજાને કહીશ.

નવા ફૂલો જેવા મધુર સમયની અરજી કરીશ,

સમ થયેલા હૈયે, ફરી ફરી તને યાદ કરવાનું નહીં ભૂલીશ.

Pass - Pass Game of Life

We all have played that game - pass the parcel. Where music is played in background, parcel (pillow or ball or such object) is passed in the circle. Suddenly music stops! Person who has the object gets out. Sometimes we make that person act/do something. If you have not played this game from long time, gather few people and play. While playing observe your emotions and thoughts, feelings and sensations. Ask others also about their inner world and weather. 

Why? Because life is nothing but passing the parcel game. Played just for fun of it. In life whether you are in or out. You can't keep anything with you.

Actually the ball (parcel) is The Life-force, that dynamic energy which passes through you. In life you can't keep anything with you for longer than the time, as you never know when the music of life will stop. The energy which is getting passed will end at you. 

You might be any kind of player, slow or quick, teasing one or frighten one, wishing to get out first or want to win or want to play the music and enjoy the show, and many many more. Energy, the life-force can stop at anyone. If you are the one making others the play then to be unbiased, equality are things running to your hand as you are somewhere controlling the energy.

A game where we want to give something. That to without keeping or hoarding it. At the end the parcel never belong to you. That energy never was yours and though you felt like it's yours. In whole or nature this pass the parcel games with multiple forms of energies going on. Some in form of matter and some in form of energy in motion and some in form of just thoughts and ideas and maybe more. That's where the first difference between game and life begins. Second is the parcel never remains the same in life, unlike the game. 

Yes, what you give comes back to you. Sometimes many many times more. As we say what you sow you ripe. Sometimes it doesn't come stops at somewhere else and you need to wait for game to restart. You are not dead or out, you are still part of that circle. Continuously reciving and giving. Reciving air, taking oxygen for the use and giving back CO2 and passing air back. The cycle continues whether it's air, water or earth. Forms changes, essentially all remains the same. 

There is one more difference too, the person doesn't get out like in a game if parcel is with them when music stops. In real life person is out when it looses the capacity to give. That also means not able to receive. The life becomes more beautiful when person finds giving is love. Though there is a big catch there in Giving. Maybe some other day and other time it will be given and passing will continue. 

As I reflect on Giving, all above thought I pass on. Which started with one idea of giving is equal to passing. Leading one point to another and building those connection, relations, this whole is made. 

Same way we are that tiny dot in the circle of nature. So enjoy the moment you received and what you give. Enjoy the moment when someone else recives and gives. Make your own strategy to enjoy the most out of the game. 

A boy from mumbai

A boy from Mumbai who used to consider himself smart and shy. In deep down he wanted to serve and bring change, holding courage and love. Though never knew what all that means. 

From love to art, where he couldn't do much nor was it allowed and opportunities were small. He swam in science. Drawn to some unheard call, with an unsettled mind and deep longing of flirty heart. He explored the world.

Stubbornness was seen quite a lot in those early days starting to melt. Converting itself into steadfastness. With shifting goals and swinging between diverse choices. Variables so many, giving respect to each and taking them all together tried to balance the equation. He knew from within, the need of that One Constant. Without which this equation of life is impossible to solve. Constant is there in many forms as 'one' is present on both the sides and sometimes drives crazy to find the way. Each moment and in every element, his search is on to find that constant. To see, to hear, to feel that constant jingling every day. 

Namaste! That's me Dharti Vaibhav. Why Dharti ?

First she is the Giver, The Mother. Recently again I came across that quote which says, ' we all are a mother in whom God is waiting to be born.'

Dharti revolves around the light, the Truth. Yet because of the spinning of life, learning to accept light and shadow both alike. Unknowing she is holding at the core the same fire as the Sun. 

She is huge, holds all, opens up all and so variant and diverse her forms. I do relate to that a lot. 

journey from beach to mountain

I was broken

I was shaken

Nothing I had

Felt weak to

Enter in to darker

World around and within.

I just asked to be taken.

He took me,

Flung me, caressed me

Hinged and hung it

What's not there

Through which He loved me.

Taught many lessons

And made me able.

Now seating on another end, 

On mountain hill,

Because I allowed to

Be nothing,disappear and appear

Allowed to be shaped 

Yet not proper or similar.

I found the role of carrier.

Channel and channeled,

Bridge or bringer

I don't know

Feels like why to tag another name.

Just keep tagging yourself with His Name.

I was foolish to make difference between

Glacier and ocean.

Both are my lord, who are actually one.

Science and spirituality, which was perceived 

As separate.

Lord came and show it to me, how mind fools and supreme intelligence rules.

Thank you lord, thy praise I am going to sing

Through all the work. Which comes on the way.

(Journey from 2015 to 2021, Nov 17 )

કાંટો કરમાઈ જાશે

સવારથી કાંટો પકડી ને બેઢો

કાંઠે ઊભો ઊભો ઓટ ને જોતો

કંઠ ભરાઈ આવ્યો ત્યાં સુધી

કાંટો નીચે ના મૂક્યો.

'બધી રીતે તપાસ જો કરવી તી

અલગ અજબ કંઈ મળી જાય'

નિરીક્ષક ક્ષણે ક્ષણે કહેતો.

ક્ષય થઈ રહ્યો હતો ક્યાંક

અસ્ત નજીક છે એવું ભાસે

ને કોઈ ભાસે ભેખ કાંટાનો

કે મારો, પહેલા કોણ?

સાંજ પણ ચાલી ગઈ,

પણ ગમ ના ગયો.

પ્રહર કેમ આજે આમ

પહરેદાર બની બેઠો

દ્રવિત ને આમ બાંધી રહેતો.

ક્યાં ચલિત થઈ જાય

ચકિત થઈ જાય

સત્ય આમ સાવ સામે આવી જાય

ના એમ કઇ સહેલાઈથી થોડું થાય!

એટલીજ સરળતાથી એ બધું થયું.

સમય જે યમ બની, કોઈ નિયમ બની બેઠો તો

તે જ મિત્ર બની, સમીપ બની સાથે રહેતો તો.

જાણે અજાણે કેમ તેના ડર થી 

જે હતું નહિ, આભાસ બની સાયો

પ્રયાસ ને મથામણ ઘણી બધી, ગણી ના ગણી

કરી તે કાંટાથી દુર જવાની, 

વિચારો કાંટાને પકડી રહેતા જડથી, કેવા બુઢ્ઢા લાગતા

ને ત્યાં તેનું આગમન, યૌવન રસ ફેલાવતું.

પળમાં પ્રેમનો રાગ આલાપી, જતી રહી

પાંદડી થમાવી મધ્યે. 

હવે કાંટો છે તેની જગ્યા એ, તેનું કામ કરી રહ્યો.

પુષ્પ થવાની ઈચ્છા તેની પણ હતી

ખૂલી ના શક્યો ડરથી, ગુસ્સામાં તે ખીલી જેવો 

બની ગયો. છોડને તો તે પોતાનું લાગે,

તે કેમ કરી છોડે. એની ધીરજ ઘણી

જ્યાં સુધી ભણી

ના લે તે સમય સુધી

રાહ જોતો બેઠો.

એક ઘડી, કાંટો પણ કરમાઈ જશે. 

ફરીથી ક્યાંક આમ કોઈ પાંદડી પ્રસ્ફૂટિત થશે

તેને ડર નહિ હોય કોઈનો, બસ પ્રેમ રસ ભરી

કૃતજ્ઞતા ખરી ને ખુલ સે સત્ય પ્રકાશે

ક્રમ અક્રમ જે રસ્તે, પહેલી વારે કે

અનંતના દ્વારે 

ફૂલની જેમ કાંટો પણ કરમાઈ જશે.

એક દી કાંટો નહિ બસ ફૂલ બની

બધે સુવાસ ફેલાવશે. 

ને અત્યારના પણ ક્યાં તે ખોટો છે.

આ તો સ્થાન ને સમયમાં હજી છોટો છે

કેટલા ચક્કરે કાંટો ફૂલ થાશે. ને ત્યાં સુધી

કાંટો કરમાઈ જાશે. 

સંરચના

ઘણી બધી લાગણીઓ

ક્યાંક ધરબાઈને બેઠી,

સમાજની શરતો લાગુ

ક્યાં પડશે ગણતા?

ભાવવિશ્વ મારું આમ તો વિશાળ છે

પણ આ શબ્દોની બારી, તેની પરિભાષા

એના ખેડાણમાં કચાશ છે.

વ્યવહાર રાખશો તો આપ - લે થાશે

ઉત્તર પ્રતિઉત્તર ની જેમ ક્રિયા પ્રતિક્રિયા

આ બધા નિયમો પણ લાગશે

જાણ્યું નહોતું આ આમ વાગશે

ઘણા ઊંડા ઘા, અશ્રુ વહાવશે.

કવિનો જીવ છે મારો પણ,

વ્યાપારી કહી તું આમ ફગાવશે.

આદર્શોને પોષતા, સત્યને ખોજતા

દૂરસંચાર આમ દોષ બની

તારા સંસારમાં દોષી બનાવશે.

અંધારમાં આટલા ઊંડે ઉતરશું

તારા સાથે જન્મેલા સવાલે

દશા અમારી સારી નથી આમતો

પણ પ્રેમથી દોરાયેલા યાત્રીને

થમવાનું ક્યાંથી, ઉગવાનું ઉજાસે

દિશા અભીપ્સા નિર્ધારિત કરશે

એ સત્ય શિવ સુંદર સુધીની જાત્રા

જે સૂર્યલોકિત પથ પર મંડાશે. 

- ધરતી વૈભવ 

14 શ્રાવણ 1945

5 august 2023

 

Not well somewhere within, so I went to the well. From last Sunday to today, there is rise and fall, and plenty flown away. All I shared to the well and in hope to be well. Didn't knew I will become well, holding more on hope to be of some use. 

Letting it go. Before it get more stagnate , just putting all emotions out here as a Gujarati poem. If you can read, visit the blog. 

Some random clicked, AI generated image and few purposeful capture 

All coming together for just flowing this emotion. Which were there for almost a week now. Somewhere inside, churning , torning me apart. For new light to dawn and see the world again from fresh eyes. 

deal with death to be alive - maybe part 1

मृत्यु के साथ आप कैसे सौदा और समझोता करते हो, इसी पर आप जिंदा दिल हो की नही, सचमे जीवित हो के नही ये पता चलता हे. 

कल , कब , किस क्षण वो आनेवाला हे, उससे तो हम सब अंजान है। परंतु इतना जरूर जानते हे की, उसे आना हे। जब तक हम अमृत्व प्राप्त न करले, तब तक यह मृत्यु इस स्वरूप मे आएगा। 

आज एक मित्र के साथ अपनी कहानी (जीवनी) सांझा करते हुवे यह ध्यान में आया की जीवन के कुछ अहम निर्णय में  काल (समय और मृत्यु) ने अपना भाग खेला हे। 

पहले वो बहुत देर के बाद आता था। आजकल उसकी गति तेज हो गई हे। काल किसने देखा तो नही हे। इसलिए कैसे याद रहे वो।

हम भूल जाते हे। हम डर जाते हे।

भूलना और डर जाना यह दो काल के साथ और काल में न चल पाने के प्रमुख कारण हे। 

या तो हम समय और यम को भूल गए होते हे, या फिर उसके डर से जीवन को जिते हे। बहुत कुछ लिखा जा सकता हे यहां पर। परंतु लिखना समझना से ज्यादा जरूरी समय को अनुभव करना हे, उसकी लय, ताल के संग चलना जरूरी हे। समझ और समझ को प्रस्तुत करने के लिए भाषा यह तो आ जाती हे। ना भी आए तो कोई ज्यादा फर्क नही पड़ता। 

पिछले हफ्ते ही, विज्ञान की कक्षा मे यह सवाल आया था, की समय कैसे भौतिक राशि हो सकती है? उसका एक उत्तर समय की व्याख्या जैसे की गई हे उससे आता हे। समय यानी दो घटना के बीच का अंतर। ओर अगर वो घटना हमारे आंखो के सामने ना हुवि तो दूसरे माध्यम से उसे ढूंढते या अनुमान लगाते हे। 

विज्ञान और धर्म (religion) ने हमे कुछ तरीको से समय याने काल याने मृत्यु के साथ जीना सिखाया हे। सब अपनी अपनी समझ, क्षमता ओर शक्ति के आधार पर एक सौदा कर लेते ही मन के अंदर कही। ओर समय को भूल जाते हे। ओर जब अचानक याद आता हे, तो वो ज्यादा भय उत्त्पन करता है। उसके मोह मे कितने सारे और कार्य करते ही होंगे। 

समय की तरंग

Contd।

मेरे राम अभी भी वनवास में हे, कैसे में दीपावली मनाऊं?

मेरे राम अभी भी वनवास में हे,

कैसे में दीपावली मनाऊं?

अभी तो सीता की खोज में हे,

अंजली पुत्र से मुलाकात अब होने को हे,

कैसे पूर्ण अंजली देवे, यह सोचभी कहा से ले आऊं?

मेरे राम अभी भी वनवास में हे,

कैसे में दीपावली मनाऊं?

तेरे मेरे के खंडो में कही विभाजित हूं,

पाखंड कर, खंडहर में जीवन कैसे ले आऊं?

मेरे राम अभी भी वनवास में हे

कैसे में दीपावली मनाऊं?

में निराश हताश नहीं, उल्लासित हूं

विलासित ना हो कर संयमी बन, 

समय की साथ साथ में भी अभिलाषी हूं।

अब नही तो आज, आज नही तो कल,

मेरे प्रभु श्री राम आयेंगे।

पर 

मेरे राम अभी भी वनवास में हे,

कैसे में दीपावली मनाऊं?

जिनके घर श्री राम आने हे या पधारे है,

उनके संग थोड़ी खुशियां में भी मनाऊं।

खबर मिले तो एक लौ में भी जलाऊ ,

अपने घर में भी बुलाऊं,

थोड़ा सा सजाऊ थोड़ा सा रंगवाऊ

बर्फी नही तो दो बैर सही में जुटाऊ।

मेरे राम अभी भी वनवास में हे

कैसे में दीपावली मनाऊं?

अखंड दीपक का साधक हूं 

कैसे उसका साधन बन जाए, वही याचना करता हु।

पांच तत्वों को दशो दिशा से यही संदेशा देने कहता हूं

ओर आदेश की राह मे, तत्पर खड़ा रहता हूं।

मेरे राम कभी तो वन से लौट कर घर आयेंगे,

उसी आश में एक लौ में भी जलाता हूं।

पर

मेरे राम अभी भी वनवास में हे

कैसे में दीपावली मनाऊं?

now to nowhere

Moment goes and moment comes,

I am blank, standing still;

Full of faith and gratitude,

Open to receive next moment.

Waiting for my lord, in every breath 

Which measures my breadth

Blessed be all moment, 

As they are presents from my lord

Moment goes and moment comes,

How wonderful it would be? 

To be in this Love. Oneness be made

momentum of thy force

so moment and me flow on....

 Moment goes and moment comes.

29-06-2014

Edit on 29-06-2022

Missing my vasundhara (name of my flute) today. Aha! As I wrote the name and said out loud in mind, it occurs that it's His flow alone. Vasundhara - Vasu ki Dhara ; Vasun Dhara; ... Just feeling awesome.. and this moment goes and another comes. Forever new forever fresh. May all we know and move in this eternal flow. 

mind I offer and surrender

It was a long day, the big day.
Found him, lost him, been with him, played with him and in his ways, he always beats and wins. And even after loosing you feel to rejoice with his wins.
Sincere efforts and multiple mistakes, he keeps on correcting.

So far and till today in many parts , I had kept reins with my mind. In a hope with this mind can control this body and life. Later I realized mind itself needs to be under control and kept silence to obey & dance on his tune, reflect his beauty and enjoy the delight. I gave up my mind, some time slowly, sometime consciously and many time he snatched it away , while other I forgot and tried to clench & took from him back. I wish he wins.

Not only I give my mind, but my heart, my life, everything... As all is his after all. Didn't we knew this?

रहीम के स्फुट संस्कृत-छन्द

____________

आनीता नटवन्मया तव पुरः श्रीकृष्ण याः भूमिकाः ।
व्योमाकाशखखांबराब्धि वसुवत् त्वत्प्रीतयेद्यावधि ॥
प्रीतस्त्वं यदि चेन्निरीक्ष्य भगवन् मत्प्रार्थितं देहि मे।
नोचेन्मानय मानयेति च पुनर्मामीदृशीर्भूमिकाः॥१॥

हे श्रीकृष्ण,तुम्हें प्रसन्न करने के लिए भट की तरह मैंने अब तक चौरासी लाख भिन्न-भिन्न स्वरूप तुम्हारे सामने उपस्थित किए । अब नानाविध अभिनयों को देख कर यदि आप प्रसन्न हों,तो जो माँगूँ,दे डालिए । यदि नहीं,तो कहदो कि फिर कभी ऐसे अभिनय मत करो।

रत्नाकरोस्ति सदनं गृहिणी च पद्मा ।
किं देयमस्ति भवते जगदीश्वराय ॥
राधागृहीत मनसे मनसे च तुभ्यम् ।
दत्तं मया निज मनस्तदिदं गृहाण ॥२॥

हे जगदीश्वर, रत्नाकर सरीखे अक्षय रत्न कोष में आपका स्थान है और लक्ष्मी आपकी गृहिणी है । तो फिर बताइए कि आपके लिए अब क्या वस्तु देने योग्य रह गई। हाँ,आपका मन आपके पास नहीं है -- अर्थात् राधिकाजी ने आपके मन को चुरा लिया है इस प्रकार आप आजकल- मन-विहीन हो गए हैं -- वही मैं आपको देता हूँ। इसे स्वीकार करिए।

source :https://hi.m.wikisource.org/wiki/%E0%A4%AA%E0%A5%83%E0%A4%B7%E0%A5%8D%E0%A4%A0:%E0%A4%B0%E0%A4%B9%E0%A5%80%E0%A4%AE-%E0%A4%95%E0%A4%B5%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A4%BE%E0%A4%B5%E0%A4%B2%E0%A5%80.djvu/%E0%A5%A7%E0%A5%A7%E0%A5%AC

#srikrishna #radha #janmashtami2021 #offering #life #triunepath 

धरती

खुश नही हु मे
दुखी भी नही हु
नाखुश, नाराज, निराश भी नही
क्योंकि दिल मे अभी भी सच्ची आश हे
अभीप्सा की अग्नि मे सत का साथ हे।

जंगल जल रहे, नदियां नाली बनी
तुम बस बात करते रहे,
जूठी तस्सली देते रहे,
यंत्रो से तंत्रो से कैसे कोई मंत्रो से
बदलाव लाएंगे, कहते रहे।

मन के झंझाल से, वासना के प्रभाव से
तुम बस अपने लिए एक षड्यंत्र बुनते रहे
अनजान हो या जानकर, यह खेल खेलते रहे।
जीत कर भी तुम हार गए।

यंत्र, तंत्र, ना कोई मंत्र से होगा परिवर्तन।
उपयुक्त है, मददगार है वो सब पर बस
उसको चलाना है यह देख कर
अत्र तत्र सर्वत्र, तुमहो, तुम धरती हो।

धरती वैभव (उर्फ earth abundance)

13-08-2021

We have misused technology, systems and rituals.. we have used them for our convenience and profit, used them by showing fear, division, desires and propaganda and what not..

It is still time to return...

તારા વગર

વરસાદનાં આ છાંટા,

તારા વગર લાગે

માત્ર કાંટા.

તારા વગર,

કહ્યા ખબર,

કેમ વીતે

રહ્યા વગર.

ન, કોઈ ગીત,

ન, કોઈ ગતી.

પાછળ રહી 

ગયેલી વાતો

શાને આજે

વાદળ વર્ષે

ના કોઈ હર્ષે

હવે બસ કર

રહેમ કર

હૈયું રડશે

ઘડી ના કાંટે

વરસાદના છાંટે

તારી વીજળી

મારી સજની

નથી, કે તુ

આમ મજા

આમ સજા

લે કે દે?

મન, હૃદય

નથી કાંઈ 

મારું , ને

નથી તારું

આ શરીર

માત્ર સળગે

બિન ઇંધણ

આ સાલું,

ચાલુ રમત છે

આમ જતી

ના રહીશ

તારી ગમત

મમત ને કહન

મારી માટે

તું ગહન છે

તારા વગર

બધે ગ્રહણ

સળગે અગન

તારા વગર

બહાર વરસાદ છે

પણ તારા સાદમાં

મારો વરસાદ છે

કેમ કશું બોલી નહિ

હૃદય ને ખોલી

કૂંચી લઈ ગઈ

આ ઉઘાડનો

બહુ ત્રાસ છે

ભીતર તે છતાં

અવકાશ છે

હજુ પણ

આશ છે

ત્યાં પ્રેમનો

રહેવાસ છે

આજે નહિ

કાલે સહી

સિક્કા સહી ના

હિસ્સા કદી ના

પૂરો વિશ્વાસ છે

તું આવશે

ધીમે ધીમે

સુર રેલાવશે

ને જીવન

તારા પડધે 

પડખે, ગીત

નવા ગાશે.

તારા વગર

એ સુના 

છાયા જે

ના પામ્યાં

કાયા તેની

રૂપ નવા

નિત સજાવશે.

સમય વીતી

સમય વીતી જઇ રહ્યો,

પણ તું તો ખોવાયો છે.

બસ મુજ પર શું વીતી રહી

કેમ આવો રઘવાયો છે?

ઘાયલ કે કાયલ બની કંગાલ

બંગલા બને હર હાલ

એમ જંતરાયો, માલ ને હાટ

કાપ ને કાટ ની રાડા રાડ

રીતસરની છૂટી ત્રાડ

બસ! હવે બહુ થઇ મોકાણ 

કર તું નૂતન રોકાણ

અર્પી દે સર્વ પ્રભુને નામ

એનાથી ચાલે જગત નો ભાર

જાણી લે હૃદય ના તાર.

વિખુટા ભલે લાગે, ખોટા ના પાડ

વિખુટા ભલે લાગે, ખોટા ના પાડ

શ્વાસ ખૂટે એ પહેલા, સાંભળી લે સાદ

ઘૂંટે ઘૂંટે ભરિલે એકજ વાત

રઘવાયો ના થા, શ્રદ્ધા રાખ એક સમાન

રઘુ ને છે સર્વ કાંઈ જાણ

સમય મળ્યો કિંમતી ખાણ

પળ પળ કરીદે તેને નામ

જિંદગી ને બંદગીમાં મહાલ 

કહી દે હવે લાગ લગાટ 

રઘુપતિ રાઘવ રાજા રામ.

Gulf, again...

 A gulf between me and you,

I feel it, I tell it. 

shall I bare it?

all those bang of silence,

cacophony of life, body & mind.

In hope of listening

to that faint voice

coming from some deep cave within.

Echo of errors, mistakes fills the space,

snatches the peace and leaves the shadow;

is this the result of following the light?

To remain under the shadow of light,

go on with the nature, flow on.

Or there is a choice to be made

every moment, ever fresh

transform and go beyond the forms

Is this gulf going to remain forever?

Or there is a union written, communion to happen?

Every passing question, leaves only two choices

return to base and go on circling, 

or climb up, up & up.

but what about this puff, puff, puff.

Awake, Aware, Alert - make yourselves alive

whatever you do, offer and believe.

ohh! by doing so will gulf disappear?

Ohh! again, a question. 

mute, I stand , listening to bang of silence

again and again, in hope of some gain

may even get a grain, will take it like a rain

pain if that is to be bare, whether it is rare

or is it fair? not a single interrogation to dare.

just walk on, in midst of opposite pair.

keep balance on, among opposite pair.

gulf is not there to engulf in dark air

it may flung, grind, and stir

evoke and climb the stair

every moment, need is dire

keep flaming, burning the fire

it will set unwanted on pyre

today or tomorrow crossing, surer

way to happen, just prepare

no time to pamper

prompt response, share , share & share

love & light, laughter only to hear

a glad start in neutral gear

that is all asked, o dear.

खाली लिखा

खालीपन का पन्ना आज मेरे जीवन का हिस्सा

लिखा नही हे कुछ भी, फिर भी सुनाता हूं क़िस्सा।

जीवन के उन पल पर खालीपन लिखा हे,

तू क्यों बार बार पढ़ता भरले - भरले

क्यों ना पढ़ पाता जो खाली कहना चाहे?

थोड़ा सा ख़ालीपन मे भी तू  जी ले।

आस-पास बहुत कुछ हे, पर यह कैसी आश है?

जो है वो नही, जो नही वो तुझे कैसे दिख जाता।

लिफ़ाफ़ा कैसे खाली हो, जिंदा हूँ मे

गहराई में, जरा तू झांख ले

ख़ालीपन आईना हे, जब तक स्व नही।

જે ને માટે, જે ના દ્વારા, જે ના થી

જે મળ્યું, એને માણ્યું નહીં;

જે જાણ્યું, એને પાળ્યું નહીં

જે ન હતું તેને ખોજવામાં

જે હતું તેને પ્રકાશયું નહીં.

Again in this emptiness i seat...

Week after week it visits me.

When it comes,i want to fill it 

And leave the feelings soon.

When it leaves me, i don't want to fill

As what is given is so priceless

That just being there is enough.

Yet,i loose, old habits tricks me.

વેગ છું એનો , vague નથી

તાવ ચઢાવી હવે દાવ નથી રમવો

જે દવ છે અંદર તેને પરિવર્તિત કરી

એક સુંદર સત્ય શિવમય જીવન

તેને દઈ દવ પૂર્ણ, આટલુંજ કરવું.

વૈભવ (વેગ, વિદ્યુત વેગ)

૨૪-૦૬-૨૦૨૧

तेरी वाणी

मे पूछता

तू चुप बैठे,

चुभती मुझे

तेरी चुपी,

यह जान के भी

अनजान बने।

बैर ना यारी

सदा बहती

कब कहती

मौन की वाणी।

सार हे सब का

अब माही

रंग भरी, 

तेरी वादी

रस भरीले

कस चढ़ी के

चार दिन में

खुट जाती सारी।

पथ के राही - पत्थर

मेरे पथ मे मिले तुम राही हो।

मेरे पथ मे मिले तुम राही हो।

जब हो जाता मे गुमराह,

पथ से भटकूँ या ठहरु

साथी तुम, रथी बनते तुम,

जानते तुम हो जो उनका पता,

वही से जो तुम आये हो,

मेरी गति बनाये रखते हो,

जैसे मेरे प्रभु तुम मांहि हो, ओ पत्थर।

पत्थर , कह कर अब तक पहचाना तुम्हे,

पर न जाना था कि, 

तुम कितने तप कर बैठे हो।

ऊर्जा को संचित रख

बिन क्रोध तुम ठोकरों मे बैठे हो।

गति तुम्हारी इतनी वेगवंत, फिर भी

सदा तुम कैसे स्थिर दिखते हो?

लहर लहर वो सब चली गई,

तुम अपने अंदर ठहर गए।

खुद को तरास, खुदी मे रह गये।

छोड़ना था वो छोड पीछे,

 तुम आगे बह गये।

तोड़ना था तो तोड़ कर,

तुम नए रूप मे ढल गये। 

धूल बने या स्फटिक बनो तुम

पथिक की स्मृति में तुम अंकित हो गए,

मेरे परम के प्रतीक तुम आज बन गये,

ओ पत्थर, तुम राह दिखाते यह कह गये

जिसे सुन मे फिर से स्त्रोत से जुड़ गया,

नए प्राण तुम जीवन मे अर्पित कर गये।

पानी,धूप, हवा, धरती व आकाश को धारण कर रहे,

क्या दे तुम्हे, बस वंदित हो गीत लिखू, गान करू

परम् को अणु और अणु मे परम् को जान, ध्यान रखु।

गिरगिट

गिरगिट।

तुमको हमने, सदा

गिरा हुवा गिन

घिन्न घिन्न कर,

सदा देखा, तो

बस तेरा ऐब ।

उसी नज़र से दुनिया के 

हर इंसान को देखा

और सीना ताने बोला

देखो आदमी की फितरत मे जानता।

सब को गिनती से पहेचानता। 

सब झूठ तेरा, 

तूने कुछ ना देखा।

गिरगिट मुस्कुराते बोला।

मुझे तो डर लगता हे,

स्वभाव से मजबूर हु

रक्षण करने अपने आप 

यह रंग बदलता हे।

पर तु तो मुझसे बड़ा डरपोक 

निकला, सदा रंग बदल कर बैठ गया।